Forum Suzuki GSXF 600/650/750

Pewnie już było,


znalezione w sieci http://motormania.com.pl/newsy/kraj/war ... ormania-1/

To nasz kolega RAV i Budzik jak się nie mylę, było ale nie mogę znaleźć gdzie ;/

potwierdzam, było ze dwa lata temu

Ta fotka byłaby idealna na grudzień w kalendarzu naszego forum

Hej ! - Szukacie "złotego środka" do wyszorowania warsztatu ?
No to zareklamuję:

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=BjPk8giOV90

Zdjęcie zapożyczone z FB znajomka .
Pomóżcie chcę taki mieć .
Pytanie do znawców motocykli co to za marka motóra w którym salonie sprzedaży szukać takiego modelu .
Z tego co widzę w tym motórze zastosowano szereg nowatorskich zastosowań jak opcja doświetlania zakrętu czy ,zamontowane pod kanapą frędzle masujące kierowcę i pasażera .
Czymś takim to i pod remizą bym się pod lansował .

Jak to zobaczyłem, to aż musiałem się z wami podzielić XD
http://otomoto.pl/oferta/suzuki-gsx-f-k ... b2240dfdcd

Jajko - pisanka, choć już dawno po Wielkanocy.

I te płomienie

Płomienie pierwsza klasa, -3 minuty do czasu rozgrzewania się silnika.
Za to trochę słabo widać, jakiej marki motocykl to jest

Za sam kolor +5 KM a za płomienie pewno z +10

Nie mogłam się powstrzymać
Je­go pas­ja ją za­bija. Czas między pow­ro­tem od niej do do­mu do niego, jest chwilą kiedy strach ogar­nia każdą komórkę jej ciała. Po­wiet­rze dławi swoją obec­nością. Po ple­cach prze­biega zna­jomy dreszcz pa­niki. „Nic mu się nie sta­nie..” te słowa niczym mod­litwa do Bo­ga, pow­tarza­ne jak man­tra, tkwią w jej umyśle do mo­men­tu na­dejścia wiado­mości -do­jechałem Skar­bie-. Nie chce go og­ra­niczać. Nie jest ty­pem ko­biety, która pod­porządko­wuje so­bie fa­ceta. Choć dos­ko­nale wie, że wys­tar­czy jej jed­no słowo, a je­go mo­tocykl zos­ta­nie zam­knięty w ga­rażu. Nie pot­ra­fi. Nie pot­ra­fi za­bić je­go pas­ji. Nie jest mor­dercą. Nie chce widzieć je­go mi­ny, kiedy ona pro­si go o zre­zyg­no­wanie z marzeń. Nie zniosłaby wi­doku je­go oczu, w których zgasłby blask. Na chwilę. Na je­den mo­ment. Byłyby to może ułam­ki se­kund. Może po­jawiłaby się w nich skar­ga. Ja­kaś dziecin­na roz­pacz. Niema prośba. Poczym to wszys­tko znikłoby zza mgłą miłości. Tłumacze­nia, że ona tyl­ko się o niego mar­twi. Lecz blask.. zgasłby. Przez nią. A ona nie pot­ra­fi mu te­go zro­bić. Bo go kocha. Te­raz także stoi w miej­scu, w którym jeszcze chwi­le te­mu stał mo­tor. Pat­rzy w dal. Nasłuchu­je. Każde­go szme­ru. Tak jak­by pot­ra­fiła odróżnić dźwięki, ja­kie słychać na uli­cy. Niepew­ność ciągle można wyczuć w wy­dycha­nym po­wiet­rzu. Mi­ja pięć mi­nut. Dziesięć… Dos­ta­je wiado­mość. Emoc­je kłębiące się w niej opa­dają. Ser­ce, które wstrzy­mało swoją pracę na no­wo wy­bijają zna­jomy rytm. Wdech.. i wy­dech. Płuca zaczy­nają miaro­wo pra­cować. Wra­ca do do­mu.